Aktualności

Wsłuchując się w duchowy program Piotra naszych czasów, w kontekście trudnych zmagań o przyszłość Polski, Europy i świata, otwórzmy nasze umysły i serca na słowa Pisma – zachęca ks. prof. dr hab. Henryk Witczyk, przewodniczący Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II i inicjator obchodzonego w Kościele katolickim w Polsce Tygodnia Biblijnego. W rozmowie z Biurem Prasowym KEP zapowiada XVIII Tydzień Biblijny, który rozpoczyna się w niedzielę, 19 kwietnia, Narodowym Czytaniem Pisma Świętego. Publikujemy pełny tekst rozmowy: Księże Profesorze, dwa tygodnie po Wielkanocy, w tym roku 19 kwietnia, obchodzimy Niedzielę Biblijną, która rozpoczyna XVIII Ogólnopolski Tydzień Biblijny. Czemu ma służyć ten czas? Należy pamiętać o kilku zasadniczych celach. Po pierwsze, organizowany przez Dzieło Biblijne XVIII Tydzień Biblijny jest odpowiedzią na apel o animację biblijną całego duszpasterstwa, który został sformułowany już na Soborze Watykańskim II (Dei Verbum, n. 24), a dobitnie przypomniany podczas nadzwyczajnego synodu O Słowie Bożym w życiu i misji Kościoła (2008 rok). Papież Benedykt XVI w posynodalnej adhortacji apostolskiej Verbum Domini (część druga – Verbum in Ecclesia) wyjaśnia, na czym ma ona polegać: „Nie chodzi o zorganizowanie paru dodatkowych spotkań w parafii czy diecezji, ale o zweryfikowanie, czy zwyczajna działalność naszych wspólnot w parafiach, stowarzyszeniach i ruchach rzeczywiście ma na celu osobiste spotkanie z Chrystusem, objawiającym się nam w swoim Słowie”. Chodzi w niej o jak najlepsze poznanie osoby Chrystusa, Objawiciela Ojca i pełni Objawienia Bożego” (n. 73). Po drugie, konferencje, komentarze do wybranych ksiąg Nowego i Starego Testamentu (m.in. na www.biblista.pl), wykłady i audycje telewizyjne, radiowe oraz internetowe, prezentowane w wymiarze tak ogólnopolskim (Radio Maryja, TV Trwam) jak i diecezjalnym, służą poznawaniu Pisma świętego zgodnie z wiarą Kościoła, w nurcie jego żywej Tradycji. Przedstawiana jest w nich teologia i antropologia biblijna odczytana przy pomocy najnowszych metod naukowej interpretacji ksiąg Pisma świętego, historyczno-krytyczna oraz literacko-biblijna wiedza o procesie powstawania natchnionych ksiąg Pisma świętego (tzw. świadectwa zawarte w samych tekstach o ich pochodzeniu od Boga), o samym charyzmacie natchnienia, o Kościele i zbawieniu. Ma to szczególnie ważne znaczenie dzisiaj, gdy na różnych forach medialnych i internetowych propagowane są przez różne ośrodki anty-ewangelizacyjne indywidualistyczne, wypaczone, instrumentalne, odarte z odniesienia do wymiaru nadprzyrodzonego czy duchowego formy czytania Pisma świętego. Jak przestrzega papież Benedykt XVI: „tam, gdzie nie wdraża się wiernych do poznawania Biblii zgodnie z wiarą Kościoła, w nurcie jego żywej Tradycji, faktycznie pozostawia się duszpasterską pustkę, w której sekty mogą łatwo zapuszczać korzenie” (Verbum Domini, n. 73). Ponadto, obserwujemy dzisiaj w Polsce zjawisko pseudo-naukowych „wykładów” z Pisma świętego na różnych kanałach komunikacji społecznej. Ich autorzy, zazwyczaj specjaliści w jednej wąskiej sferze wiedzy biblijnej, mienią się być specjalistami od wszystkich ksiąg i gotowi są „naukowo” mówić na każdy temat. Epatują zestawionymi ad hoc „argumentami”, najczęściej wziętymi z dawno odrzuconych hipotez, formułowanych sto lat temu w nurcie pan-babilonizmu, historycyzmu czy filologicznej wiwisekcji tekstów natchnionych, odczytywanych w oderwaniu od nurtu ich tradycji, od kanonu, bez uwzględniania podstawowej prawdy o rozwoju Objawienia i jego pełni w Chrystusie. Tydzień Biblijny winien służyć powstawaniu w parafiach czy diecezjach małych wspólnot, które szerzyłyby w swoim środowisku kościelnym i świeckim formację biblijną, modlitwę inspirowaną tekstami natchnionymi Pisma św. Należałoby zaczynać od Księgi Psalmów odczytywanej przez pryzmat objawienia zawartego w Nowym Testamencie – a więc każdy psalm w odniesieniu do Chrystusa i Kościoła. Jest to chrystologiczna i eklezjologiczna lektura Psalmów, zalecana mocno np. przez św. Augustyna i innych Ojców Kościoła. Wspólnoty takie byłyby zdolne propagować w swoich środowiskach poznawanie Pisma świętego według wiary Kościoła. W wielu diecezjach otwierane są Szkoły Słowa Bożego, które przez regularne wykłady z zakresu nauk biblijnych przygotowują liderów dla małych wspólnot w parafiach. Doroczne przeżywanie Tygodnia Biblijnego i Narodowego Czytania Pisma Świętego ma być ważnym impulsem do modlitewnej, osobistej lektury Słowa Bożego. W kościołach każdy wierny może otrzymać karteczkę z proponowanymi mu na cały rok siglami, czyli wskazaniem odpowiednich fragmentów z wymienionych wyżej listów św. Pawła (1-2 Tes; 1-2 Tm; Tt). Każdy z nas winien się wcześniej żarliwie modlić do Ducha Świętego, aby w moje ręce „włożył” w niedzielę Narodowego Czytania Pisma Świętego, 19 kwietnia, takie słowa, którymi chce mnie inspirować w codziennej modlitwie, w osobistym rachunku sumienia i w wypełnianiu chrześcijańskiego powołania w środowisku kościelnym, społecznym, rodzinnym i zawodowym. Te słowa są pełne Ducha Świętego, niosą wierzącym w nie Łaskę na co dzień, podobnie jak przyjmowane regularnie Ciało Pańskie.  Tegoroczne hasło Tygodnia Biblijnego brzmi: „Odważnie głosić Ewangelię Boga”. Wokół jakiego przesłania będzie się koncentrował ten Tydzień? Hasło konkretyzuje temat roku duszpasterskiego: „Uczniowie–Misjonarze”. Co przemienia człowieka w ucznia Chrystusa, a następnie w jego misjonarza? Zapraszamy do pogłębionej lektury pięciu listów św. Pawła (1-2 Tes; 1-2 Tm; Tt), w których jak złota nić przewija się wyrażenie „ewangelia Boga”. Apostoł pisze: „nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się przez samo tylko słowo, lecz przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, by okazać się w ten sposób wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai” (1,5-7). Rzecz jasna, chodzi o moc Boga i światło Ducha Świętego. O tej Ewangelii Paweł pisze: „ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka” (Rz 1,16). A uczeń to człowiek napełniony radością i mądrością pochodzącą od Ducha Świętego, naśladujący Chrystusa, w którego wierzy jako Pana – wcielonego i uwielbionego Syna Bożego. Tak żyjąc na co dzień, staje się Jego świadkiem. Co więcej, w swoim środowisku i każdego dnia w sposób najbardziej podstawowy i naturalny pełni rolę misjonarza–reprezentanta, czyli wiarygodnego głosiciela Jezusa – zmartwychwstałego Pana i Ewangelii Boga. Działa w nim bowiem „moc Boża”, która płynie z Ewangelii: „gdy przyjęliście słowo Boże, usłyszane od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boga, który działa w was wierzących” (1 Tes 2,13). Moc Boga działa w uczniach-misjonarzach i przez nich dociera do ludzi, którzy jeszcze nie są uczniami Chrystusa, a nawet nie wierzą w Boga. Jak będzie przebiegać Narodowe Czytanie Pisma Świętego, którym rozpocznie się Tydzień Biblijny? Naszym pragnieniem jest, aby we wszystkich kościołach naszego kraju, 19 kwietnia 2026 roku (III Niedziela wielkanocna), na początku Mszy Świętej, po pozdrowieniu, zostały odczytane dwa krótkie fragmenty z Nowego Testamentu z kilkoma pytaniami do rachunku sumienia, a następnie miało miejsce pokropienie zebranych wodą poświęconą w czasie Wigilii Paschalnej. Jest to nawiązanie i swego rodzaju liturgiczna aktualizacja naszego osobistego chrztu, ale także Chrztu Polski sprzed 1060 lat. Chodzi o żywą świadomość Łaski Chrztu i chrześcijańskich korzeni naszego Narodu i Państwa. Swoim hasłem oraz wybranymi do wspólnotowej lektury tekstami tegoroczne Narodowe Czytanie Pisma Świętego w oparciu o 1-2 List św. Pawła do Tesaloniczan, 1-2 List do Tymoteusza oraz List do Tytusa wpisuje się tak w program duszpasterski jak i winno umacniać nas w mądrym przezwyciężaniu trudności w zakresie katechizacji oraz w odważnym dawaniu świadectwa Ewangelii Boga w życiu publicznym. Aby być prawdziwie uczniem i misjonarzem Chrystusa trzeba być odważnym jak heroiczni apostołowie i pierwsi głosiciele nauki Pana w radykalnie i „krwawo” antychrześcijańskim imperium rzymskim, o których św. Paweł mówi: „Odważyliśmy się w Bogu naszym głosić wam Ewangelię Bożą pośród wielkiego utrapienia” (1 Tes 2,2). Gdzie odbędą się centralne obchody XVIII Tygodnia Biblijnego i Narodowego Czytania Pisma Świętego w dniu 19 kwietnia br.?  W nawiązaniu do dziesięcioletniej tradycji, pierwszy akt Narodowego Czytania Pisma Świętego będzie miał miejsce w niedzielę 19 kwietnia w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach. Liturgię Najświętszej Ofiary, ze wstępnym rytem czytania i aspersji, sprawował będzie metropolita krakowski kard. Grzegorz Ryś. Liturgię będzie transmitować na żywo TVP 1 o godz. 7.00. Z kolei uroczystej celebracji Narodowego Czytania Pisma Świętego o godz. 9.00, w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie, transmitowanej przez TV Polsat, będzie przewodniczył ks. prof. dr hab. Marcin Kowalski, członek Papieskiej Komisji Biblijnej. Centralna celebracja Narodowego Czytania Pisma Świętego będzie miała miejsce … Dowiedz się więcej

Organista: ŚPIEWAJCIE BOGU W WASZYCH SERCACH             Motto: „Słowo Chrystusa niech w was mieszka w całym swym bogactwie: z całą mądrością nauczajcie i napominajcie siebie psalmami, hymnami, pieśniami pełnymi ducha, pod wpływem łaski śpiewajcie Bogu w waszych sercach” (Kol 3,16).             Te słowa św. Pawła stanowią nie tylko motto niniejszej refleksji, ale także głęboki klucz do zrozumienia sensu I Synodu Diecezji Bydgoskiej. Synod jest bowiem czasem wsłuchiwania się w Słowo Chrystusa po to, aby porządkować, odnawiać i umacniać życie wspólnoty diecezjalnej – w duchu mądrości, jedności i odpowiedzialności.             Jako organista, od lat posługujący w liturgii Kościoła, spoglądam na synod z perspektywy muzyki i śpiewu, które są nieodłącznymi wyrazami kultu Bożego. Muzyka kościelna nie jest dodatkiem ani jedynie estetycznym uzupełnieniem celebracji. Jest integralną częścią liturgii, formą modlitwy wspólnotowej i nośnikiem treści wiary. Przez śpiew, Kościół nie tylko oddaje chwałę Bogu, ale także naucza, umacnia i jednoczy wiernych.             Celem synodu jest uporządkowanie spraw wspólnoty diecezjalnej, również w obszarze sprawowania kultu Bożego. Dotyczy to sposobów okazywania czci Bogu w liturgii wspólnoty wiernych – zarówno w gestach, znakach, słowie, jak i w muzyce oraz śpiewie. Liturgia nie jest przestrzenią dowolności, lecz skarbem Kościoła, który został nam powierzony. Dlatego wymaga troski, wierności i posłuszeństwa normom, które chronią jej godność i teologiczną głębię.             Synod przypomni i uwrażliwi nas na ogólne normy Kościoła dotyczące sprawowania liturgii i ceremonii. Dla muzyków kościelnych oznacza to konieczność nieustannego pogłębiania wiedzy liturgicznej, dbałości o dobór repertuaru, troski o teksty pieśni oraz o właściwe miejsce śpiewu w strukturze Mszy św. oraz innych celebracji. Muzyka ma służyć liturgii, a nie ją przesłaniać; ma prowadzić do modlitwy, a nie do wykonawczego popisu. Jednocześnie synod wypracuje normy obowiązujące w Diecezji Bydgoskiej, które pomogą ujednolicić praktykę liturgiczną i muzyczną w parafiach. To ważny krok ku większej jedności wspólnoty diecezjalnej. Dla organistów, dyrygentów chórów, scholi i wszystkich zaangażowanych w muzykę liturgiczną będzie to czytelny punkt odniesienia, ułatwiający odpowiedzialną i świadomą posługę.             „Śpiewajcie Bogu w waszych sercach” – to wezwanie przypomina, że najważniejszym instrumentem liturgii jest serce człowieka. Nawet najpiękniejsza muzyka nie spełni swego zadania, jeśli nie wypływa z wiary i nie prowadzi do spotkania z Bogiem. Synod jest zaproszeniem do odnowy tak rozumianej postawy: by nasze śpiewy były zakorzenione w Słowie Chrystusa i przeniknięte łaską.             Niech czas synodalnej refleksji pomoże nam na nowo odkryć piękno liturgii sprawowanej zgodnie z nauką Kościoła, w jedności i harmonii. A muzyka i śpiew – uporządkowane, świadome i modlitewne – niech staną się prawdziwym wyrazem wiary Kościoła bydgoskiego, który jednym głosem oddaje chwałę Bogu.                              (Janusz Sierszulski)

Przeżywając Święta Zmartwychwstania Pańskiego dziękujemy Panu Jezusowi za dar nadziei, którą zostawił nam zwyciężając śmierć, grzech, piekło i szatana przez Swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie. Dzięki temu, każdego dnia i my możemy przezwyciężać siebie i budować swoje doczesne życie w perspektywie wieczności, a ucząc się tej nadziei możemy też dzielić się nią z innymi jako misjonarze. Dlatego też naszym drogim Parafianom, Sympatykom, Dobroczyńcom oraz Czytelnikom Tygodnika Parafialnego, naszej strony internetowej i profilu na Facebooku składamy najserdeczniejsze życzenia głębokiego doświadczania nadziei i siły do dzielenia się nią z innymi! Życzymy wszystkim dobrego zdrowia i sił do wypełniania swojego życiowego powołania! Całemu światu życzymy zakończenia wojen i pokoju! Wielkanoc A.D. 2026                                   ks. Proboszcz Tomasz Cyl wraz z kapłanami posługującymi w naszej Parafii     Wielka Sobota 4.04.2026 roku   7.00 – Czuwanie przy Grobie Pańskim   8.00 – Jutrznia 12.00 – Modlitwa w ciągu dnia 12.15 – Śpiew pieśni pasyjnych 14.00 – 17.00 – Święcenie pokarmów na stół wielkanocny co pół godziny 15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – 2. dzień nowenny do Bożego Miłosierdzia 17.15 – Nieszpory 21.00 – Wigilia Paschalna i procesja rezurekcyjna  (przynosimy świece z osłonkami, żeby nie kapał wosk)   Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego 5.04.2026 roku   6.00 – Msza św.   8.30 – Msza św. 10.00 – Msza św. 11.30 – Msza św. 14.50 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – 3. dzień nowenny do Bożego Miłosierdzia 15.00 – Msza św. 18.30 – Msza św.

Niedziela Męki Pańskiej – Palmowa 29.03.2026 roku Okazja do Spowiedzi św. przed każdą Mszą św.   7.00 – Msza św. z poświęceniem palm   8.30 – Msza św. z poświęceniem palm 10.00 – Suma parafialna – procesja z palmami wokół kościoła  oraz Męka Pańska w wykonaniu solistów 11.30 – Msza św. z poświęceniem palm 15.00 – Msza św. z poświęceniem palm i Gorzkie Żale 18.30 – Msza św. z poświęceniem palm   Wielki Poniedziałek 30.03.2026 roku Okazja do Spowiedzi św. przed każdą Mszą św.   7.00 – Msza św.   8.30 – Msza św. 17.30 – Okazja do Spowiedzi św. 18.30 – Msza św.   Wielki Wtorek 31.03.2026 roku Okazja do Spowiedzi św. przed każdą Mszą św.   7.00 – Msza św.   8.30 – Msza św. 17.30 – Okazja do Spowiedzi św. 18.30 – Msza św. i nabożeństwo ku czci św. Jadwigi Królowej   Wielka Środa 1.04.2026 roku Okazja do Spowiedzi św. przed każdą Mszą św.   7.00 – Msza św.   8.30 – Msza św. 17.30 – Okazja do Spowiedzi św. 18.30 – Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy   Święte Triduum Paschalne Wielki Czwartek 2.04.2026 roku 18.30 – Msza św. Wieczerzy Pańskiej  i czuwanie w ciemnicy do godziny 24.00 23.00 – Modlitwa na zakończenie dnia i Godzina czytań   Wielki Piątek 3.04.2026 roku   7.00 – Czuwanie w ciemnicy   8.00 – Jutrznia 10.30 – Śpiew pieśni pasyjnych 11.00 – Droga Krzyżowa i Modlitwa w ciągu dnia 15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – rozpoczęcie Nowenny do Bożego Miłosierdzia 18.30 – Liturgia Męki Pańskiej – Męka według św. Jana w wykonaniu solistów  i Parafialnego Chóru Cantus Cordis  Adoracja Pana Jezusa w Grobie Pańskim do godziny 24.00 23.00 – Modlitwa na zakończenie dnia i Godzina czytań   Wielka Sobota 4.04.2026 roku   7.00 – Czuwanie przy Grobie Pańskim   8.00 – Jutrznia 12.00 – Modlitwa w ciągu dnia 12.15 – Śpiew pieśni pasyjnych 14.00 – 17.00 – Święcenie pokarmów na stół wielkanocny co pół godziny 15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – 2. dzień nowenny do Bożego Miłosierdzia 17.15 – Nieszpory 21.00 – Wigilia Paschalna i procesja rezurekcyjna  (przynosimy świece z osłonkami, żeby nie kapał wosk)   Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego 5.04.2026 roku   6.00 – Msza św.   8.30 – Msza św. 10.00 – Msza św. 11.30 – Msza św. 14.50 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – 3. dzień nowenny do Bożego Miłosierdzia 15.00 – Msza św. 18.30 – Msza św.

Przed I Synodem Diecezji Bydgoskiej Ksiądz: DAJ SŁUGOM TWOIM GŁOSIĆ SŁOWO TWOJE         Motto: A teraz spójrz Panie, na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje z całą odwagą, gdy Ty wyciągać będziesz swą rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez świętego Sługi Twego, Jezusa. (Dz 4, 29-30)         Pierwszy synod diecezji bydgoskiej jest czasem, w którym cała wspólnota Kościoła – świeccy, osoby konsekrowane i kapłani – staje razem przed Panem, aby pytać Go o drogę. Synod nie jest zebraniem ekspertów, ale modlitewnym wsłuchiwaniem się w Ducha Świętego. A jednym z ważnych tematów, które zostaną podjęte, jest misja kapłanów posłanych do uprawy Pańskiej winnicy.   Kapłan wobec wyzwań współczesności       Apostołowie prosili Boga o odwagę, ponieważ doświadczali nacisków, lęku i niezrozumienia. Dzisiejszy świat nie jest inny. Kapłani również spotykają się z „groźbami” – nie zawsze wprost, ale często w formie presji, zniechęcenia, fałszywych oskarżeń, szyderstwa, czy prób odebrania im autorytetu. Niekiedy są to także subtelne pokusy: zmęczenie, samotność, wypalenie, poczucie braku owoców. Synod ma pomóc nazwać te trudności, aby nie były tematem tabu. Kościół nie boi się prawdy – także tej trudnej. Kapłan nie jest superbohaterem, ale człowiekiem, który potrzebuje modlitwy, wsparcia i wspólnoty. Jego siła nie płynie z własnych zdolności, lecz z łaski Chrystusa.   Dlaczego modlitwa za kapłanów jest tak ważna       Gdy Apostołowie prosili o odwagę, nie prosili o łatwiejsze warunki, ale o serce zdolne głosić Ewangelię mimo przeciwności. To jest również zadanie dla nas – modlić się, aby kapłani byli wierni, radośni i pełni Ducha Świętego. Bez modlitwy wiernych kapłan staje się jak żagiel bez wiatru. Wspólnota parafialna może stać się dla swoich duszpasterzy miejscem umocnienia. Czasem wystarczy dobre słowo, uśmiech, zapewnienie o modlitwie, a czasem konkretna pomoc w codziennych obowiązkach. Kapłan nie jest „od wszystkiego” – jest po to, by prowadzić do Boga. Resztę możemy i powinniśmy współtworzyć razem.   Synod jako przestrzeń wsparcia i odnowy       Synod diecezjalny ma na celu m.in. umocnić więź między kapłanami a wiernymi, aby parafie były prawdziwymi rodzinami wiary. To nie jest troska tylko o księży – to troska o cały Kościół. Gdy kapłan jest umocniony, umacnia się cała wspólnota. Gdy kapłan głosi Słowo z odwagą, Słowo to przemienia serca. Gdy kapłan żyje blisko Chrystusa, prowadzi do Niego innych.   „Wyciągnięta ręka Boga”       W modlitwie Apostołów pojawia się piękny obraz: Bóg wyciąga swoją rękę, aby uzdrawiać. To właśnie On jest źródłem wszelkiej odnowy. To On ma być w centrum naszego życia. Synod nie jest więc projektem administracyjnym, ale duchowym wydarzeniem, w którym prosimy Boga, aby dotknął naszej diecezji, naszych parafii i naszych serc. Niech ten czas stanie się okazją do wdzięczności za kapłanów, których Bóg postawił na naszej drodze. Niech będzie także zachętą, byśmy wspólnie – świeccy i duchowni – budowali Kościół, w którym każdy czuje się odpowiedzialny za misję głoszenia Ewangelii.                                                                                                          (Ks. Łukasz Kucharski)

Lekarz: UZDROWIĆ CHORYCH  Motto: Nie mam srebra ani złota – powiedział Piotr – ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!” I ująwszy go za prawą rękę, podniósł go. A on natychmiast odzyskał władzę w nogach i stopach. (Dz 3, 6-8)  Wszyscy jesteśmy „kalekami”; jesteśmy „chromi”, jesteśmy „niepełnosprawni”, i trzeba nas postawić „na nogi”. Dopiero w pozycji wyprostowanej widzi się lepiej oddalony od nas horyzont, oraz widzi się twarz człowieka.   Chromy widzi problem nie tylko w swojej chorobie, ale także w braku przy nim ludzi, od których oczekuje pomocy. Chory ma swoją  chorobę, ale i chore „ja”, „toksyczny egoizm”, skupienie na sobie samym. Przywrócenie paralitykowi władzy w nogach było znakiem odpuszczenia grzechów i powstaniem do nowego życia. Ludzie pragną uzdrowienia ciała. Natomiast Jezus obiecuje także uzdrowienie duchowe, przebaczenie grzechów.   Ludzie dotknięci paraliżem, w relacjach z innymi – są wycofani, zamknięci w swoim świecie, żyjący z poczuciem krzywdy. Paraliż (inaczej porażenie) to stan całkowitej lub częściowej utraty zdolności do wykonywania kontrolowanych ruchów, spowodowany brakiem sygnałów nerwowych do mięśni, wynikający z uszkodzenia mózgu, rdzenia kręgowego lub nerwów. Paraliż to również pewien stan ducha (stan wewnętrznej martwoty), w którym człowiek cierpi bardziej ze względu na inwalidztwo, niż na ból. Człowiek sparaliżowany traci zdolność do rozwoju, do głębszej relacji z Bogiem, do radości i działania. Pojawiają się lęk, zwątpienie, kryzys wiary oraz brak sensu istnienia. Uwolnienie od takiego stanu następuje przez modlitwę, wiarę i łaskę.   W wędrówce wspólnoty diecezjalnej, której zasadniczym celem jest obiecane mieszkanie w domu Ojca, idą też chromi i sparaliżowani. Chromi zwątpieniem, zaniechaniem starań, niedostatkiem ducha i wiedzy. Sparaliżowani sprzeniewierzeniem, odejściem od wspólnoty, skrępowaniem więzami tego świata.   Umysłom i sercom chorych trzeba dodać życia Bożego. Formułując zapisy dotyczące przekazu wiary, synod otoczy troską wspólnoty diecezjalnej swych członków „utykających” i „sparaliżowanych”, by nadążali, by nie odpadli od wspólnoty, by nie spóźnili się na najważniejsze w życiu Spotkanie.                                                                                                                                                          (RS)