Transmisja Niedzielnych Świątecznych Mszy św. o godzinie 10:00 dostępna w zakładce "Transmisja"
Zamek jest położony w miejscowości Bobolice, leżącej na szlaku tzw. Orlich Gniazd. Tam też wykorzystując konfiguracje terenu, król Kazimierz III Wielki w latach 1350-1352 wybudował na skale o wysokości 380 m n. p. m. zamek obronny, wzmacniając szlaki handlowe biegnące wzdłuż granic z Królestwami Czech i Węgrami.
Obiekt zamkowy wymieniają kronikarz Janko z Czarnkowa, jak i Jan Długosz.
Po bezpotomnej śmierci ostatniego króla z dynastii Piastów, zamek przeszedł pod władania jego siostrzeńca i przyszłego króla Polski – Ludwika Węgierskiego, który z okazji swej koronacji nadał na prawie lennym księciu opolskiemu Władysławowi, który włączył dobra ziemskie bobolickie do księstwa wieluńskiego. Dziewięć lat później, forteca została przekazana Węgrowi Andrzejowi Schorzy.
Po śmierci króla Ludwika Węgierskiego, tron polski otrzymała jego córka Jadwiga
z Andegawenów. Podczas odbywającego się zjazdu politycznego w Sieradzu, postawiono wystosować postulat, na mocy którego dobra trwałe miały wzmocnić władzę królowej Jadwigi. Na liście dóbr znalazł się również zamek w Bobolicach.
Od końca XIV wieku z biegiem czasu, zamkiem władały rodziny: Szafrańców, Trestków, Krezów, Chodakowskich, Męcińskich i Myszkowskich. W 1584 roku zamek mocno ucierpiał wskutek najazdu Maksymiliana Habsburga, pretendenta do tronu polskiego. Ostatecznie Maksymilian został pokonany i dostał się do niewoli. Do upadku zamku przyczyniły się wojny ze Szwedami w latach 1655-1658. Inwentarz spisany w 1700 roku podaje, że zrujnowana budowla była wykorzystywana do celów mieszkalnych i gospodarczych przez ówczesnego dzierżawcę dóbr bobolickich – Jerzego Rutkowskiego. Później zapewne budowla została opuszczona.
Obecny kształt zamku jest wynikiem odbudowy zakończonej w 2011 roku. Właścicielami zamku są bracia Laseccy. W zamku zlokalizowano muzeum, hotel oraz restaurację. Zamek jest też udostępniony do zwiedzania. Prace budowlane trwały kilkanaście lat. Rozpoczęto je od renowacji wieży obronnej oraz murów obwodowych zamku dolnego, potem odtworzono klatkę schodową, komnaty i pomieszczenia na piętrze oraz basztę. W czasie prac rekonstrukcyjnych w 70% wyeksponowano oryginalne mury.
Gdy chodzi o układ przestrzenny pierwotnej, średniowiecznej budowli, nie dysponujemy żadnymi danymi, które umożliwiałyby jego dokładne rozpoznanie. Wśród resztek murów wzniesionych z miejscowego kamienia wapiennego, można wyróżnić mur obwodowy, biegnący po obrzeżach wzgórza. W jego obrębie mieścił się zapewne budynek mieszkalny. W wieku XV system obronny wzmacniały półkoliste baszty.
Zamek obronny w Bobolicach jest dobrym przykładem na to, jak inwestycje mogą wskrzesić dawno nieistniejące zabytki, które poprzez stulecia były kwalifikowane jako ruiny. Przedstawia również ideę wzmocnienia terenów Korony Polskiej, którą realizował król Kazimierz Wielki, lokując 55 zamków i 80 opasując murami obronnymi.
ks. kan. Leszek Chudziński 2026
Nowenna Pompejańska
Nowenna Pompejańska nazywana jest też nowenną „nie do odparcia”, ponieważ Matka Boża złożyła obietnicę, że każdy, kto przez 54 dni odmówi różaniec, prosząc o konkretną łaskę – otrzyma ją.
Nowenna to dziewięciodniowe nabożeństwo odmawiane zazwyczaj w jednej konkretnej intencji. Nowenna pompejańska jest specyficzną modlitwą, bo składa się z sześciu nowenn.
Powstała prawdopodobnie w Pompejach i została rozpropagowana przez dominikańskiego tercjarza bł. Bartłomieja Longo. Jako student związał się z ruchem satanistycznym, który dość mocno działał w ośrodkach akademickich. Był zafascynowany okultyzmem i doszedł nawet do wtajemniczenia na poziomie kapłana. Wiele grup studenckich w Neapolu oraz innych ośrodkach w krajach zachodniej Europy podlegało wtedy wpływom ruchów masońskich i satanistycznych.
Błogosławiony Bartłomiej Longo dwa lata trwał w tych praktykach. Przeżywał wielkie ciemności, chciał popełnić samobójstwo. Znajomy katolik umówił go w końcu na spotkanie z księdzem, który przekonał Bartłomieja, że musi powierzyć się Matce Bożej. I rzeczywiście tak uczynił. Wyszedł z ciemności, ale przez cały okres nawrócenia mocno przeżywał swoje odejście od Boga i miał straszne pokusy rozpaczy.
Kiedyś przyjechał do Pompejów, gdzie znajoma prosiła go, by zajął się terenem, który dzierżawiła. Podjął się tego zadania i gdy tam przebywał, nadal przeżywał ogromne ciemności. W pewnym momencie usłyszał słowa: „Jak będziesz się modlił na różańcu i propagował Różaniec, to Ja cię z tego uleczę”. To były słowa Matki Bożej. Zaczął odmawiać Różaniec i odzyskał spokój. W Pompejach odbudował kościół, wybudował sanktuarium Matki Bożej, do którego przywiózł obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem. Pewnego dnia przyszła do niego kobieta, która została uzdrowiona za pośrednictwem Matki Bożej. W chorobie usłyszała wskazanie, że powinna modlić się na różańcu przez 54 dni. Pierwsze 27 dni miała prosić o uzdrowienie, a przez kolejne 27 dni miała dziękować. Po 54 dniach została uzdrowiona. Przyszła i opowiedziała o tym Bartłomiejowi. On natomiast zaczął w Pompejach propagować nowennę zwaną dzisiaj pompejańską. Papieże uznali tę nowennę oraz objawienia z nią związane jako prawdziwe ze względu na ogromną skuteczność.
Jak się modlić? Nowenna pompejańska trwa 54 dni. Każdego dnia odmawiamy trzy części różańca świętego (radosną, bolesną i chwalebną). Jeśli ktoś chce, może odmawiać czwartą część z tajemnicami światła. Przed rozpoczęciem różańca wymieniamy najpierw intencję (tylko jedną), a następnie mówimy: „Ten różaniec odmawiam na Twoją cześć, Królowo Różańca świętego”.
Odmawiamy modlitwy początkowe różańca (Wierzę w Boga, Ojcze Nasz, 3 Zdrowaś Mario, Chwała Ojcu) – jeden raz na początku nowenny w danym dniu.
Odmawiamy różaniec – wszystkie 15 tajemnic (do nowenny pompejańskiej można dołączyć również tajemnicę światła). Nie trzeba odmawiać wszystkich tajemnic za jednym razem – modlitwę można podzielić, np. na pory dnia. Po zakończeniu każdej części różańca odmawiamy modlitwy: błagalną bądź dziękczynną.
Modlitwy błagalne (odmawiane pierwsze 27 dni) i dziękczynne (kolejne 27 dni) w Nowennie Pompejańskiej:
Modlitwy końcowe w trakcie części błagalnej: Pomnij o miłosierna Panno Różańcowa z Pompejów, jako nigdy jeszcze nie słyszano, aby ktokolwiek z czcicieli Twoich, z Różańcem Twoim, pomocy Twojej wzywający, miał być przez Ciebie opuszczony. Ach, nie gardź prośbą moją, o Matko Słowa Przedwiecznego, ale przez święty Twój różaniec i przez upodobanie, jakie okazujesz dla Twojej świątyni w Pompejach wysłuchaj mnie dobrotliwie. Amen.
Modlitwy końcowe w trakcie części dziękczynnej: Cóż Ci dać mogę, o Królowo pełna miłości? Moje całe życie poświęcam Tobie. Ile mi sił starczy, będę rozszerzać cześć Twoją, o Dziewico Różańca Świętego z Pompejów, bo gdy Twojej pomocy wezwałem, nawiedziła mnie łaska Boża. Wszędzie będę opowiadać o miłosierdziu, które mi wyświadczyłaś. O ile zdołam będę rozszerzać nabożeństwo do Różańca Świętego, wszystkim głosić będę, jak dobrotliwie obeszłaś się ze mną, aby i niegodni, tak jak i ja, grzesznicy, z zaufaniem do Ciebie się udawali. O, gdyby cały świat wiedział jak jesteś dobra, jaką masz litość nad cierpiącymi, wszystkie stworzenia uciekałyby się do Ciebie. Amen.
Na koniec odmawiamy modlitwę „Pod twoją obronę” oraz trzy razy z ufnością prosimy: „Królowo Różańca świętego, módl się za nami”.
Nowenna Pompejańska jest szkołą modlitwy i należy odmawiać ją codziennie. Jeżeli z jakiegoś powodu ją przerwiemy, należy zacząć od nowa.
Dlaczego 54 dni? Nowenna kojarzona jest z dziewięcioma dniami modlitw. W przypadku Nowenny Pompejańskiej modlitwa trwa 54 dni. Skąd ta różnica? Matka Boża w objawieniu poleciła odmówić trzy nowenny dziękczynne i trzy błagalne. Daje to 6 nowenn po 9 dni, co daje razem 54 dni.
Nowenna Pompejańska dzieli się na dwie części po 27 dni – część błagalną i dziękczynną. Modlitwie towarzyszy przez cały czas jedna intencja.