Transmisja Mszy Św. na żywo z naszej parafii

w każdą niedzielę o godzinie 10:00

Transmisje dostępne w zakładce „Transmisja” po lewej stronie.

 

 

W cieniu 100-lecia podziału Parafii Bydgoskiej (1924-2024).

PARAFIA KATEDRALNA ŚW. MARCINA I MIKOŁAJA: MATKA KOŚCIOŁÓW BYDGOSKICH. Cz. II

 

            W 1924 roku parafia farna obejmowała opieką duszpasterską około 100 tysięcy osób. W dniu 9 stycznia 1940 roku okupacyjne władze przekazały kościół Niemcom, zakazując wstępu do niego ludności polskiej. Wobec zarządzenia niemieckiego nakazującego wywóz cenniejszych zbiorów muzealnych i kościelnych w głąb Rzeszy, polski personel kościelny ulokował cenne wyposażenie kościoła w dworach wiejskich w okolicy Bydgoszczy. Obraz Matki Boskiej z Różą wywieziony został 23 VII 1943 roku i schowany w ołtarzu kaplicy bocznej kościoła w Mąkowarsku. Niespełna ćwierć wieku później, w dniu 29 maja roku 1966, prymas Polski ks. Stefan kard. Wyszyński koronował ten obraz, a Matka Boża po raz pierwszy została nazwana Matką Boską Pięknej Miłości. Podczas pobytu w Bydgoszczy w roku 1999, powtórnej koronacji obrazu w dniu 7 czerwca dokonał papież Jan Paweł II.

            Po roku 1945 w szybkim tempie spadła liczebność tej staromiejskiej wspólnoty parafialnej, wynosząc w kolejnych latach: 1947 rok – 13 tysięcy osób; 1985 – 4,2 tysiąca; 1996 – 3 tysiące; 2011– 2,3 tysiąca; 2015 – jeden tysiąc wiernych. Nie zanikało natomiast znaczące miejsce parafii na mapie duszpasterstwa diecezjalnego, za sprawą stopniowego wzrostu godności kościelnej świątyni parafialnej od kolegiaty do katedry oraz jej utwierdzenia jako Sanktuarium Matki Boskiej Pięknej Miłości. W latach 1982-1996 przy świątyni rezydował wikariusz biskupi dla miasta Bydgoszczy, ks. bp Jan Wiktor Nowak.

            Parafia posiada dom przy ul. Farnej oraz cmentarz – Cmentarz Nowofarny – założony w 1906 roku przez ks. Ryszarda Markwarta na ówczesnych północnych obrzeżach miasta, przy ul. Artyleryjskiej. 

            W latach 2014-2020 prowadzono w szerokim zakresie prace remontowe i konserwatorskie katedry. Objęły one konserwację całości dachów i więźby dachowej oraz odrestaurowanie wschodniego szczytu budowli i części szczytu zachodniego, restaurację organów i prezbiterium, a także rekonstrukcję zabytkowych elementów blacharskich. Podczas tych prac prowadzonych we wnętrzu kościoła odkryto pod posadzką prezbiterium skarb pochodzący z XVII wieku. Pośród około 800 sztuk zabytków zgromadzonych w drewnianej skrzynce, znajdowały się złote i srebrne monety, biżuteria oraz różne dewocjonalia.  Odkryto także sześć krypt grzebalnych z pochówkami beztrumiennymi i trumiennymi, a pośród nich trumnę ks. Józefa Turkowskiego, proboszcza fary z XIX wieku. Jeszcze przed zakończeniem wszystkich prac, w 2016 roku parafia katedralna została nagrodzona Medalem Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego „Hereditas Saeculorum”, za prace konserwatorskie i restauratorskie.

            Proboszczowie w XIX, XX i XXI w.: Jan Dutkowski (1779-1806), Andreas Kalonne (Kahlorn) (1806-1809), Jan Hieronim Wyszomirski (1814-1818), Jan Thielmann (1821-1823), Jakub Kantak (1823-1828), Stanisław Sanftleben (1830-1831), Walenty Frank (1834-1843), Józef Turkowski (1845-1870), Augustyn Jaskulski (1871), Antoni Choiński (1872-1887), Józef Choraszewski (1887-1899), Leo Fischbock (1899), Ryszard Markwart (1899-1906), Józef Jagalski (1906-1912), Eduard Becker (1912-1921), Tadeusz Skarbek-Malczewski (1921-1929), Mieczysław Łapka (1929-1931), Józef Schulz (1932-1940); Alojzy Kaluschke (1940-1945); Franciszek Ksawery Hanelt (1946-1966); Franciszek Warda (1966-1982);  Jan Wiktor Nowak (1982-1996); Zbigniew Maruszewski (1996-2010); Stanisław Kotowski (2010-). (em)

 

 

Wybrana bibliografia do Cz. I i Cz. II: Borodij E., Chamot M., Kabaciński R., Kutta J., Pastuszewski S.: Kościół   katolicki w Bydgoszczy. Kalendarium, (red.) Janusz Kutta, Bydgoszcz 1997; Łbik L., Zarys dziejów bydgoskiej katedry, Studia Bydgoskie”, 2009/3; Łbik L., Staropolskie dzieje bydgoskiej fary (XIV–XVIII wiek), „Kronika Bydgoska” XXIV (2002), Bydgoszcz 2003; Zyglewski Z., Dzwony bydgoskiej Fary, „Kronika Bydgoska”, XXIV (2002), Bydgoszcz 2003; Żuławnik M., Bydgoska katedra, „Spotkania z Zabytkami”, nr 7, 2004.

 

 

 

 

 

 


Nowenna Pompejańska

 

Nowenna Pompejańska nazywana jest też nowenną „nie do odparcia”, ponieważ Matka Boża złożyła obietnicę, że każdy, kto przez 54 dni odmówi różaniec, prosząc o konkretną łaskę - otrzyma ją.

Nowenna to dziewięciodniowe nabożeństwo odmawiane zazwyczaj w jednej konkretnej intencji.  Nowenna pompejańska jest specyficzną modlitwą, bo składa się z sześciu nowenn.

Powstała prawdopodobnie w Pompejach i została rozpropagowana przez dominikańskiego tercjarza bł. Bartłomieja Longo. Jako student związał się z ruchem satanistycznym, który dość mocno działał w ośrodkach akademickich. Był zafascynowany okultyzmem i doszedł nawet do wtajemniczenia na poziomie kapłana. Wiele grup studenckich w Neapolu oraz innych ośrodkach w krajach zachodniej Europy podlegało wtedy wpływom ruchów masońskich i satanistycznych.

Błogosławiony Bartłomiej Longo dwa lata trwał w tych praktykach. Przeżywał wielkie ciemności, chciał popełnić samobójstwo. Znajomy katolik umówił go w końcu na spotkanie z księdzem, który przekonał Bartłomieja, że musi powierzyć się Matce Bożej. I rzeczywiście tak uczynił. Wyszedł z ciemności, ale przez cały okres nawrócenia mocno przeżywał swoje odejście od Boga i miał straszne pokusy rozpaczy.

Kiedyś przyjechał do Pompejów, gdzie znajoma prosiła go, by zajął się terenem, który dzierżawiła. Podjął się tego zadania i gdy tam przebywał, nadal przeżywał ogromne ciemności. W pewnym momencie usłyszał słowa: „Jak będziesz się modlił na różańcu i propagował Różaniec, to Ja cię z tego uleczę”. To były słowa Matki Bożej. Zaczął odmawiać Różaniec i odzyskał spokój. W Pompejach odbudował kościół, wybudował sanktuarium Matki Bożej, do którego przywiózł obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem. Pewnego dnia przyszła do niego kobieta, która została uzdrowiona za pośrednictwem Matki Bożej. W chorobie usłyszała wskazanie, że powinna modlić się na różańcu przez 54 dni. Pierwsze 27 dni miała prosić o uzdrowienie, a przez kolejne 27 dni miała dziękować. Po 54 dniach została uzdrowiona. Przyszła i opowiedziała o tym Bartłomiejowi. On natomiast zaczął w Pompejach propagować nowennę zwaną dzisiaj pompejańską. Papieże uznali tę nowennę oraz objawienia z nią związane jako prawdziwe ze względu na ogromną skuteczność.

Jak się modlić? Nowenna pompejańska trwa 54 dni. Każdego dnia odmawiamy trzy części różańca świętego (radosną, bolesną i chwalebną). Jeśli ktoś chce, może odmawiać czwartą część z tajemnicami światła. Przed rozpoczęciem różańca wymieniamy najpierw intencję (tylko jedną), a następnie mówimy: Ten różaniec odmawiam na Twoją cześć, Królowo Różańca świętego”.

Odmawiamy modlitwy początkowe różańca (Wierzę w Boga, Ojcze Nasz, 3 Zdrowaś Mario, Chwała Ojcu) – jeden raz na początku nowenny w danym dniu.

Odmawiamy różaniec – wszystkie 15 tajemnic (do nowenny pompejańskiej można dołączyć również tajemnicę światła). Nie trzeba odmawiać wszystkich tajemnic za jednym razem – modlitwę można podzielić, np. na pory dnia. Po zakończeniu każdej części różańca odmawiamy modlitwy: błagalną bądź dziękczynną.

Modlitwy błagalne (odmawiane pierwsze 27 dni) i dziękczynne (kolejne 27 dni) w Nowennie Pompejańskiej:

Modlitwy końcowe w trakcie części błagalnej: Pomnij o miłosierna Panno Różańcowa z Pompejów, jako nigdy jeszcze nie słyszano, aby ktokolwiek z czcicieli Twoich, z Różańcem Twoim, pomocy Twojej wzywający, miał być przez Ciebie opuszczony. Ach, nie gardź prośbą moją, o Matko Słowa Przedwiecznego, ale przez święty Twój różaniec i przez upodobanie, jakie okazujesz dla Twojej świątyni w Pompejach wysłuchaj mnie dobrotliwie. Amen.

Modlitwy końcowe w trakcie części dziękczynnej: Cóż Ci dać mogę, o Królowo pełna miłości? Moje całe życie poświęcam Tobie. Ile mi sił starczy, będę rozszerzać cześć Twoją, o Dziewico Różańca Świętego z Pompejów, bo gdy Twojej pomocy wezwałem, nawiedziła mnie łaska Boża. Wszędzie będę opowiadać o miłosierdziu, które mi wyświadczyłaś. O ile zdołam będę rozszerzać nabożeństwo do Różańca Świętego, wszystkim głosić będę, jak dobrotliwie obeszłaś się ze mną, aby i niegodni, tak jak i ja, grzesznicy, z zaufaniem do Ciebie się udawali. O, gdyby cały świat wiedział jak jesteś dobra, jaką masz litość nad cierpiącymi, wszystkie stworzenia uciekałyby się do Ciebie. Amen.

Na koniec odmawiamy modlitwę „Pod twoją obronę” oraz trzy razy z ufnością prosimy: „Królowo Różańca świętego, módl się za nami”.

Nowenna Pompejańska jest szkołą modlitwy i należy odmawiać ją codziennie. Jeżeli z jakiegoś powodu ją przerwiemy, należy zacząć od nowa.

Dlaczego 54 dni? Nowenna kojarzona jest z dziewięcioma dniami modlitw. W przypadku Nowenny Pompejańskiej modlitwa trwa 54 dni. Skąd ta różnica? Matka Boża w objawieniu poleciła odmówić trzy nowenny dziękczynne i trzy błagalne. Daje to 6 nowenn po 9 dni, co daje razem 54 dni.

Nowenna Pompejańska dzieli się na dwie części po 27 dni – część błagalną i dziękczynną. Modlitwie towarzyszy przez cały czas jedna intencja.