Nowa mozaika Chrystusa Pantokratora w naszym kościele

 

Kontynuując dzieło budowy i wystroju naszej świątyni podjęte przez śp. księdza kanonika Stanisława Woźniaka w przebudowanym prezbiterium naszego kościoła zawisła mozaika Chrystusa Pantokratora (z języka greckiego Pantokrator to Pan Wszechmogący – porównaj 2Kor 6, 18).

Projektu wystroju prezbiterium, a następnie całej świątyni podjęła się s. Maristella ze Zgromadzenia Uczennic Boskiego Mistrza, a projektu i wykonania mozaiki pracownia Ars Antiqua pana Janusza Sobczyka, który tak przybliża nam teologiczne znaczenie tego wielkiego dzieła:

projekt mozaiki oparty jest na XII wiecznej mozaice Chrystusa Pantokratora z Normańskiej Katedry w Cefalu. O ile tam postać Chrystusa ujęta jest do pasa, zapełniając konchę apsydy, w projekcie bydgoskim Chrystus ujęty jest całopostaciowo. Układ postaci jest niemal kopią mozaiki z Cefalu, zarówno jeśli chodzi o gesty, jak i występujące tam inskrypcje. I tak wokół wieńczącego łuku przechodzącego w koło inskrypcja łacińska, która nie ma przełożenia na Pismo Święte, a jest wyróżnikiem tamtego obiektu: FACTUS HOMO FACTOR HOMINIS FACTIQUE REDEMPTOR + IUDICO CORPOREUS CORPORA CORDA DEUS tzn. Stawszy się człowiekiem [ja] twórca człowieka i Odkupiciel stworzenia + sądzę ciała [jako] cielesny [i] serca [jako] Bóg - tłumaczenie ksiądz biskup Michał Janocha. Na księdze zaś łacińska inskrypcja z Ewangelii według św. Jana: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną nie chodzi w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8, 12). Centrum mozaiki to postać Chrystusa ujęta frontalnie w geście błogosławieństwa. Imię Zbawiciela zgodnie z oryginałem zapisane jest za pomocą greckiego tetragramu IC XC, co jest skrótem od Jezus Chrystus. Zgodnie z wszesnochrześcijańską tradycją rozciągniętą na wieki średnie Chrystus odziany jest w chiton w kolorze czerwieni i błysków złota, oznaczający odwieczne bóstwo. Na chiton narzucony jest niebieski himation symbolizujący przyjęte człowieczeństwo. Na prawym ramieniu chitonu widnieje pionowy ozdobny brzeg tzn. clavus, interpretowany jako znak kapłaństwa Chrystusowego. W całej kompozycji mozaiki ten szczegół jest bardzo istotny, gdyż jego plastyczna forma pojawi się w wertykalnym pasie środkowym biegnącym od postaci Pantokratora do miejsca przewodniczenia, a mająca na celu podkreślenie, że kapłaństwo pochodzi od Chrystusa i każdy kapłan działa wyłącznie w Jego imieniu.

W całej przestrzeni mozaiki wyraźnie uwidaczniają się trzy łuki. Pierwszy okalający postać Chrystusa, przechodzący w koło z inskrypcją, symbolizuje Bóstwo Jezusa Chrystusa. Drugi, będący niejako sedium to łuk tęczy symbolizujący nowe przymierze z człowiekiem zawarte przez Pana Boga po potopie. Trzeci najniższy i najskromniejszy, właściwie ledwo widoczny, to niejako portal, brama. Ma ona na celu podkreślenie rangi kapłaństwa nadanego przez samego Jezusa Chrystusa, a wpisanego w tradycję Kościoła żywego. Na tle tego łuku z łacińskim napisem Ego sum ostium – „Ja jestem drogą”, (J 14, 6) rozrywającego poziomą krawędź kompozycji mozaikowej umieszczone jest miejsce przewodniczenia. Takie rozerwanie kompozycji z wprowadzeniem miejsca przewodniczenia w obręb mozaiki symbolizują wiecznie trwające kapłaństwo i podkreśla słowa: „Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20, 21).

Wszystkim, którzy swoją pracą, talentem, modlitwą, ofiarą duchową i materialną przyczynili się do powstania tego wspaniałego dzieła składamy najserdeczniejsze podziękowania i zapewnienie o nieustającej modlitwie w ich intencji – Bóg zapłać! Tą inwestycją rozpoczynamy wystrój całego kościoła i nowego oświetlenia. Niech Pan Jezus nam w tym błogosławi, a jako Pantokrator, czyli Wszechmocny Pan odbiera należną chwałę i wysłuchuje naszych pokornych modlitw.